திருமுறை வனம்: 

ஆமை

தகவல் பலகை	விவரம்
உயிரினம்	ஆமை
அறிவியல் பெயர்	Testudines
சராசரி வாழும் காலம்	In the wild: 30–80 years (some species over 100 years)g
உணவு	Omnivorous — சர்வ உண்ணி — இனத்தைப் பொறுத்து நீர்வாழ் தாவரங்கள், பாசிகள், பூச்சிகள், சிறிய மீன்கள் மற்றும் பழங்களை உண்ணும்
குறிப்புகள்	பூமியில் உள்ள பழமையான ஊர்வனவற்றில், 200 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உள்ளது. கேரபேஸ் மற்றும் பிளாஸ்ட்ரான் எனப்படும் கடினமான ஓட்டால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. பல கலாச்சாரங்களில் நீண்ட ஆயுள்,நிலைத்தன்மை மற்றும் பொறுமையின் சின்னம். மெதுவாக நகரும் ஆனால் சிறந்த நீச்சல் வீரர்கள், குறிப்பாக கடல் ஆமைகள்.
இடம் பெற்றுள்ள திருமுறைகள்	திருமுறைகள் : 1-2-3-4-5-7-10-11 திருக்குறள் திருவருட்பயன்

 

ஆமை அரவோடு ஏன வெண்கொம்பு
          அக்கு மாலை பூண்டு
ஆம் ஓர் கள்வர் வெள்ளர்போல 
          உள் வெந்நோய்செய்தார்
ஓமவேத நான்முகனும் 
          கோண் நாக (அ)ணையானும்
சேமமாய செல்வர்கானூர் 
          மேய சேடரே.   (1:73:10)

பக்கம் வாழைப் பாய்கனி யோடு பலவின் தேன்
கொக்கின் கோட்டுப் பைங்கனி தூங்கும்  குற்றாலம்
அக்கும் பாம்பும் ஆமையும் பூண்டோர் அனல் ஏந்தும்
நக்கன் மேய நன்னகர் போலும் நமரங்காள்.   (1:99:4)

பொன் திகழ் ஆமையொடு புரிநூல் 
          திகழ்மார்பில் நல்ல
பன்றியின் கொம்பு அணிந்து 
          பணைத்தோளியோர் பாகமாகக்
குன்றன மாளிகைசூழ் கொடிமாடச் 
          செங்குன்றூர் வானில்
மின் தி கழ் செஞ்சடையான் 
          கழல் ஏத்தல் மெய்ப்பொருளே.   (1:107:05)

கூர் அம்பு அது இலர் போலும் 
          கொக்கின் இறகு இலர் போலும்
ஆரமும் பூண்டிலர் போலும்
          ஆமை அணிந்திலர் போலும்
தாரும் சடைக்கிலர் போலும்
          சண்டிக்கு அருளிலர் போலும்
பேரும் பலவிலர் போலும்
          பிரம புரம்அமர்ந் தாரே.   (02:5:02)

அக்கிருந்த ஆரமும்
          ஆடு அரவும் ஆமையும்
தொக்கிருந்த மார்பினான்
          தோல் உடையான் வெண் நீற்றான்
புக்கிருந்த தொல்கோயில்
          பொய்யிலா மெய்ந்நெறிக்கே
தக்கிருந்தார் ஆக்கூரில்
          தான்தோன்றி மாடமே.   (2:42:1)

தக்கனார்பெரு வேள்வியைத்
          தகர்த்துகந்தவன் தாழ்சடை
முக்கணான்மறை பாடிய
          முறைமையான்முனி வர்தொழ
அக்கினோடு எழில் ஆமைபூண்
          அண்ணலார் அறையணிநல்லூர்
நக்கனார் அவர் சார்வலால்
          நல்குசார்விலோம் நாங்களே.   (2:77:8)

அக்கு அரவு அணிகல் என
          அதனொடு ஆர்த்த ஒர் ஆமைபூண்டு 
உக்கவர் சுடு நீறணிந்து
          ஒளிமல்குபுனற் காவிரிப்
புக்கவர்துயர் கெடுகெனப்
          பூசுவெண்பொடி மேவிய
மிக்கவர்வழி பாடுசெய்
          விளநகர் அவர் மேயதே.   (2:78:2)

கோல மாகரி உரித்தவர்
          அரவொடும் ஏனக்கொம்பிளஆமை
சாலப் பூண்டுதண் மதியது
          சூடிய சங்கர னார்தம்மைப்
போலத் தம் அடியார்க்கு இன்பு
          அளிப்பவர் பொருகடல் விடம் உண்ட
நீலத் தார் மிடற்று அண்ணலார்
          சிரபுரந் தொழவினை நில்லாவே.   (2:102:2)

மாகத்திங்கள் வாண்முக
          மாதர்பாட வார்சடைப்
பாகத்திங்கள் சூடியோ
          ராடல்மேய பண்டங்கன்
மேகத்தாடு சோலைசூழ்
          மிடைசிற்றேமம் மேவினான்
ஆகத்தோர்கொள் ஆமையைப்
          பூண்டஅண்ணல் அல்லனே.   (3:42:2)

ஓமையன கள்ளியன வாகையன
          கூகைமுரல் ஓசை
ஈமம்எரி சூழ்சுடலை வாச 
          முது காடுநடம் ஆடித்
தூய்மையுடை அக்கொடடு அரவம் விரவி
          மிக்கு ஒளி துளங்க
ஆமையொடு பூணும்அடி கள் உறைவது 
          அவள் இவள் நல்லூரே.  (3:82:2)

புற்றில்வாள் அரவும் ஆமையும் பூண்ட
          புனிதனார் பனிமலர்க் கொன்றை 
பற்றிவான் மதியம் சடையிடை வைத்த 
          படிறனார் பயின்று இனிது இருக்கை
செற்றுவன் திரைகள் ஒன்றொடு ஒன்று ஓடிச் 
          செயிர்த்து வண்சங்கொடு வங்கம்
கற்றுறை வரைகள் கரைக்குவந் துரைக்குங்
          கழுமல நகர் என லாமே.   (3:118:6)

பூண்டதோர் கேழல் எயிறும் 
          பொன்திகழ் ஆமை புரள
நீண்ட திண்தோள் வலம் சூழ்ந்து 
          நிலாக் கதிர் போல வெண் நூலும் 
காண் த கு புள்ளின் சிறகும்
          கலந்த கட்டங்கக் கொடியும்
ஈண்டு கெடிலப் புனலும் 
          உடையார் ஒருவர் தமர்நாம்

அஞ்சுவது யாது ஒன்றும் இல்லை 
அஞ்ச வருவதும் இல்லை.   (4:2:2)

வளைத்து நின்று ஐவர் கள்வர் 
  வந்து எனை நடுக்கம் செய்யத்
தளைத்துவைத்து உலையை ஏற்றித் 
  தழல் எரி மடுத்த நீரில்
திளைத்து நின்று ஆடு கின்ற 
  ஆமைபோல் தெளிவி லாதேன்
இளைத்துநின் றாடு கின்றேன் 
  என்செய்வான் தோன்றி னேனே.   (4:79:10)

என்பும் ஆமையும் பூண்டு அங்கு உழிதர்வர்க்கு 
அன்பு மாயிடும் ஆயிழையீர் இனிச்
செம்பொன் பள்ளி உளான் சிவ லோகனை
நம்பொன் பள்ளியுள் கவினை நாசமே.   (5:36:2)

அக்கும் ஆமையும் பூண்டு அனல் ஏந்திஇல்
புக்குப் பல்பலி தேரும் புராணனை
நக்கு நீர்கள் நரகம் புகேன்மினோ
தொக்க வானவரால் தொழுவானையே.   (5:97:14)

ஏனக்கொம் பும் இள ஆமையும்
          பூண்டு அங்கு ஓர் ஏறும் ஏறிக்
கானக்காட் டில் தொண்டர் கண்டன
          சொல்லியும் காமுறவே
மானைத்தோல் ஒன்றை உடுத்துப்
          புலித்தோல் பியற்கும் இட்டு
யானைத்தோல் போர்ப்பது அறிந்தோமேல்
          நாம் இவர்க்கு ஆட்படோ மே.   (7:18:4)

தக்கை தண்ணுமை தாளம் வீணை
          தகுணிச் சங்கிணை சல்லரி
கொக்கரை குட முழவினோடு ஓசை
          கூடிப்பாடிநின்று ஆடுவீர்
பக்கமேகுயில் பாடும் சோலைப்
        பைஞ்ஞீலியே என நிற்றிரால்
அக்கும்ஆமையும் பூண்டிரோ? சொல்லும்
          ஆரணீய விடங்கரே.   (7:36:9)

பூண்பது ஓர் இளஆமை பொருவிடை ஒன்று ஏறிப்
          பொல்லாத வேடங்கொண்டு எல்லாரும்  காணப்
பாண்பேசிப் படுதலையிற் பலிகொள்கை தவிரீர்
          பாம்பினொடு படர்சடைமேல் மதிவைத்த பண்பீர்
வீண்பேசி மடவார்கை வெள்வளைகள் கொண்டால்
          வெற்பரையன் மடப்பாவை பொறுக்குமோ சொல்லீர்
காண்பினிய மணிமாடம் நிறைந்த நெடுவீதிக்
          கடல்நாகைக் காரோணம் மேவி இருந் தீரே.   (7:46:3)

குற்றம் இன்மை உண்மை நீ என்று 
          உன் அடியார் பணிவார்
கற்றகேள்வி ஞானமான 
          காரணம் என்னைகொலாம்
வற்றல் ஆமை வாளரவம் 
          பூண்டு அயன் வெண்தலையில்
துற்றல் ஆன கொள்கையானே 
          சோபுரமே யவனே.   7  

கொத்தார் கொன்றை மதிசூடிக்
          கோள்நா கங்கள் பூணாக
மத்த யானை உரிபோர்த்து
          மருப்பும் ஆமைத் தாலியார்
பத்தி செய்து பாரிடங்கள்
          பாடி ஆடப் பலிகொள்ளும்
பித்தர் கடவூர் மயானத்துப்
          பெரிய பெருமான் அடிகளே.   (7:53:5)

ஏன மருப்பினொ டும் எழில்
          ஆமையும் பூண்டு உகந்து
வான மதிள் அரணம்மலையே
          சிலை யாவளைத்தான்
ஊனம் இல் காழி தன்னுள் உயர்
          ஞானசம் பந்தர்கு அன்று
ஞானம் அருள்புரிந்தான்நண்ணும்
          ஊர் நனிபள்ளி அதே.  (7:97:9)

ஆமைஒன்று ஏறி அகம்படி யான் என
ஓமஎன்திரு ஓதி எம் உள்ளொளி யாய்நிற்கும்
தாம நறுங்குழல் தையலைக் கண்டபின்
சோம நறுமலர் சூடிநின் றாளே.   (10:04:08:52)

ஊமை எழுத்தொடு பேசும் எழுத்து உறில்
ஆமை அகத்தினில் அஞ்சும் அடங்கிடும்
ஓமயம் உற்றது உள்ளொளி பெற்றது
நாமயம் அற்றது நாம்அறி யோமே.   (10:8:3:17)

ஊமைக் கிணற்று அகத்து உள்ளே உறைவதோர்
ஆமையின் உள்ளே அழுவைகள் ஐந்துள
வாய்மையின் உள்ளே வழுவாது ஒடுங்குமேல்
ஆமையின் மேலும்ஓர் ஆயிரத்து ஆண்டே.   (10:08:13:1)

பெருமை சிறுமை அறிந்த எம்பிரான்போல்
அருமை எளிமை அறிந்த அறிவார்ஆர்
ஒருமையுள் ஆமைபோல் உள்ஐந்து அடக்கி
இருமையும் கேட்டிருந் தார்புரை அற்றே.   (10:10:21)

அரத்த ஆடை விரித்து மீதுறீஇ
இரங்குமணி மேகலை ஒருங்குடன் சாத்திய
மருங்கிற் றாகும்  ஒருபால் திருவிடை
செங்கண் அரவும் பைங்கண் ஆமையும்
கேழற் கோடும் வீழ்திரள் அக்கும் ....(11:29:25)

புலன் அடக்கித் தம் முதற் கண் புக்குவார் போதார் 

தலன் நடக்கும் ஆமை தக   (திருவருட்பயன் : 10:4)

ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்தடக்கல் ஆற்றின்
எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து. (திருக்குறள்:13:26)

© 2025 Arulalayam. Reproduction or forwarding of this content without permission is immoral and prohibited.